HomeReisverhalenParkings ItaliëFilip Ria en Nathalie Rots 2005
Dolomieten,Venetië,Toscane en terug
Klik voor Venetië onderdeel van deze reis, uitgebreide informatie
|
HomeReisverhalenParkings Italië |
Filip Ria en Nathalie Rots 2005Dolomieten,Venetië,Toscane en terug Klik voor Venetië onderdeel van deze reis, uitgebreide informatie |
|
De Oostenrijkse grens stelt niet veel voor, en via Reutte en Telfs gaat het tot Innsbrück. De B-wegen zijn zonder meer goed. Langs adembenemende vergezichten, smaragdgroene bergmeren en grasgroene hellingen tot in het ski-mekka. Hier en daar priemt een enkele zonnestraal door het wolkendek.
De camping ligt op 1520m en het uitzicht is gewoon schitterend. De ´Drei Zinnen´, de overbekende ´Drie Rotspieken´ liggen voor het grijpen, de ´Tre Scarperi´ is zowaar het huisbergje. Tegen de avond zijn zo goed al de wolken verdwenen. Al vlug wordt het vrij fris en worden lange broek en fleece aangetrokken. Een koele ´Elzasser´ wordt ontkurkt. Languit ingeduffeld staren we naar de purperen zonsondergang. |
 03 JuliRond 5 uur worden we gewelkt door honderden fluitende vogeltjes. Er wordt nog een dekentje tevoorschijn getoverd. Het is 4°C buiten, 9°C binnen, tja de hoogte ! Een maagdelijk blauwe hemel spant zich amper enkele uren later over de Dolomieten. De zon priemt makkelijk door de ijle lucht en warm de omgeving op. We lezen wat, zonnen een uurtje, kruipen in het zwembad en genieten volop van de natuur. Kortom, een dagje ´dolce far niente´. Tegen de avond nog een BBQ-tje. Kort na het vallen van de duisternis kruipen we onder de wol, klaar om er de volgende dag weer een lap op te geven. 04 Juli
Stilaan verdwijnen de wolken, de temperatuur gaat langzaam omhoog, en wij trotteren
verder. In Dobbiaco draaien we de S51 op richting Cortina d´Ampezzo. Langzaam
kronkelt de weg via een adembenemend landschap. Als een aureool
Wat later dalen we terug af tot Arabba. We draaien links af via de P244 tot Corvara. De ´Passo di Campolongo´ (1875m) betekent niets meer dan een molshoopje. Links van ons de Sella, rechtvoor de ´La Varella´ (3055m), na elke bocht een ander uitzicht, na elke klim een schitterend beeld van oeroude massieve rotsmassa´s, prachtig belicht door de priemende zomerzon. Net voorbij S. Cassiano draaien we de camping op. De niet-geringe hoogte (1670m), zorgt ervoor dat het al snel afkoelt. De lange broeken worden weer boven gehaald, de douchekraan op heet ingesteld. De dag zit erop, alleen zijn we het er over eens. Met de Pyreneeën en de Alpen is de concurrentie moordend, maar de Dolomieten hebben toch een plaatsje in ons hart veroverd.
05 JuliHard gekletter doet ons reeds vroeg ontwaken. Het vrij grote waterdebiet laat al snel grote zompige plassen ontstaan. Van de ´Varella´ kunnen we enkel de basis zien. Links en rechts zijn arme tentbewoners zwaar in de weer om al wat nog droog is, zo te houden. Rond de klok van negenen rijden we af de camping. Bijna meteen klimt de hoogtenaald ver tot boven de 2000m. Van de ´Passo di Valparola´ (2192m) valt weinig te zien. Met moeite 50m asfalt voor de mth. De laaghangende wolken maken het autorijden niet tot een pleziertochtje. Met de grootste voorzichtigheid rijden we terug tot Cortina.Net voor de stad duiken we gelukkig onder het wolkendek, enkel de zware regen blijft over. De anders zo langzaam kabbelende beekjes zijn flink aangezwollen en hebben alle moeite al dat watergeweld binnen hun oevers te houden. 
We volgen de S51 tot ´Valle di Cadone´, de prachtige
´Ampezzo-vallei´ blijft echter verstoken achter een dik wolkenpak.
Via ´Belluno´ tot ´Conegliano´. Hier volgen we
´Oderzo´ en ´Jesolo´ om uiteindelijk in ´Punta
Sabbioni´ de camping op te rijden. ´Miramare´ is een
eenvoudige 2-sterren camping, zuiver en efficiënt. Op een kleine kilometer ligt
de aanlegplaats van de vaporetto, de taxiboot die elk half uur vertrekt
richting Venetië. Voor gemotoriseerd vervoer wordt door de camping gezorgd.
We nestelen ons op een vrij groot perceel. Halverwege de middag komt de zon er eindelijk door. Een uurtje later is alle waterellende weeral vergeten. Onder de luifel worden de stadsplannen van Venetië opengeplooid, een strategische volgweg uitgezet. Ja dat ziet er goed uit, het dagabonnement voor de vaporetto (10.5 € pp/24u), het stadsplan, het pocketboekje met alle bezienswaardigheden, alles lijkt in orde. Morgen starten we vroeg en dat zal nodig zijn…
06 JuliHet belooft een schitterende dag te worden. Stralende hemel, rugzak gefit, schoeisel uitgekozen,… Om 9 uur zitten we al op de Vaporetto, een korte tussenstop in Lido en na 35 minuten meren we aan op 100 meter van het San Marco plein.
Een prachtige, romantische en lokaal zeer dure stad ligt onder onze voeten. In een
apart artikel volgt een beschrijving van onze wandeling. Één ding is zeker,
zonder gedetailleerd stadsplan, uitgekozen volgweg en dito
bezienswaardighedenlijst, ben je radenloos verloren. Dan doe je 50 keer
dezelfde weg, loop je ettelijke keren in een doodlopende steeg en bekijk je
alleen wat winkeltjes (tenzij dit de bedoeling is).
Na een hele dag geslenterd te hebben, vergenoegen we ons ´s avonds aan een pizza. Voor drie deegschijven met evenveel cola´s betaal je al gauw 50 euro ´noblesse oblige´ noemen ze dat. Enfin, dit ter zijde. Rond 18.30 uur hebben we de boot terug genomen om ons op de camping gedurende ten minste 15 minuten (ik toch) onder het heerlijke warme douche water te zetten. Dit raad je nooit, zo´n twee uur later zitten we terug op de Vaporetto richting Dogenstad, de vrouwen wilden persé ´San Marco by night´ zien. Het gejoel en gewemel van de dag heeft plaats gemaakt voor ingetogen schoonheid, bejubelt en bezongen door de vele kunstenaars. Een pint hebben we niet gedronken (15 €/stuk) maar de sfeer was gratis en gemoedelijk. Rond 23 uur nemen we de laatste boot terug. Om middernacht nestelen we ons onder het dekbed. Het duurt niet lang of onze gedachten dwalen af, ver weg van de stad. Veni, Vidi, Venici… |
07 JuliHet zat er al aan te komen, elke vakantie hebben we er zo één. Waarom en hoe, ik weet het niet, maar dit is hem. Al vrij vroeg in de morgen begint een baggerboot met dreggen. Gigantische kranen verslepen stenen en keilpalen. Nog voor dag en dauw heerst er reeds een grote bedrijvigheid in de Venetiaanse delta. De vermoeidheid van het urenlange geslenter zit ons nog in de kuiten, onze oogleden wegen nog zwaar, te zwaar. Recht tegenover uit een Duitse peuter haar ongenoegen, pffffff dit is hem. Rond tienen rijden we de camping uit. Het is alweer zwaar bewolkt. Op de file gevoelige weg tot Jesolo valt het al bij al mee. In Mestre rijden we terug het binnenland in. De R11 voert ons langs het Brenta-kanaal tot Dolo. Hier ligt een oude molen, spijtig maar een tunneltje van 2.8 meter versperd ons de weg, dan maar door. In Stra bezoeken we ´Villa Pisani´. Een onguur trio volgt ons echter op de parking van de Villa. Hun meer dan gewone interesse noodzaakt ons om de nodige voorzichtigheid in acht te nemen, lees vader en dochter blijven achter bij de mth terwijl mams met fototoestel bewapend, de schitterende architectuur en een prachtige tuindoolhof bewondert.
Uiteindelijk geraken we er dan toch. In Abano bevindt zich een groot mineraal badcomplex uit begin 20e eeuw. Alleen vinden "wij" nagelnieuwe, decadent grote en luxueuze hotels, geen eeuwenoud badcomplex. Geen plakkaten, geen infoborden, niets. We rijden alle straten meermaals door tot we het beu zijn. In Montegrotte plaatsen we ons op een ruime parking en nuttigen we het middagmaal. Met het enorme geluk dat we vandaag al gehad hebben, besluiten we zo snel mogelijk naar onze bestemming te rijden. Genoeg voor vandaag. Rest ons toch nog een dikke 100 km. Van Monselice, Adria en Rosolina richting Ravenna. Hier en daar valt een druppel regen. Uiteindelijk rijden we in Lido della Nazione camping "Tahiti" op. Enig lichtpunt, dit is fantastisch. Drie mega zwembaden met nep-rotspartijen en watervallen, inclusief een heus wellness-center in een tropische entourage. Mooie percelen en dito sanitair, vriendelijk en ideaal met kinderen (groot klim-en avontuurparcours,…) Ver weg dondert een onweer voorbij, deze dag is ten einde, misschien maar al goed ook. In ieder geval blijven we nog zeker een dagje om te genieten van deze camping met z´n schitterende faciliteiten, Murphy hebben we al gehad… Of tenminste, dat dachten we…
De zanderige bodem is omgewoeld tot een modderachtige brei. Van uit zee pakken
donkere wolken samen en zetten hun aanval op het land onverstoord verder. We
vertrekken richting zuiden om de kans op enig mooi weer te vergroten. D S309
vertoont aardig wat overeenkomst met onze Belgische kustbaan. Tientallen
badstadjes en ik vermoed uniek in Italië, honderden verkeerslichten. Van Lido
della Nazioni door Ravenna tot Rimini. Duizenden hotelletjes flankeren de weg.
In Riccione rijden we de gelijknamige camping op. Er heerst een ongeziene
bedrijvigheid. Een perceel wordt ons toegewezen, toevallig naast een jonge
Naamse familie met een mth. Langzaam dringt het tot ons door, hier heeft het
nog iets meer gedaan dan een regenbui. Caravans lijken beplakt met bladeren,
toegangsweggetjes bezaait met takken en pakken bladeren, bomen zo goed als
kaal. Huisvrouwen zijn in de weer met de was, mannen scharen zich dan weer
samen rond één van de campingbewoners. Volgens de Belgische familie was hier de
dag voordien gedurende een kleine minuut een windhoos gepasseerd; hoge
windsnelheden, hagel pingpongballen groot, gevolgd door een gigantische
plensbui. Het aluminium frame van hun luifel was volledig verwrongen en uit de
mth gerukt! Caravans zagen eruit alsof er op het dak met naaldhakken was
gelopen, tentzeilen gescheurd, ondergelopen winkels, afsloten wegen en tunnels,
kortom één stuk ellende.Ondertussen was het weer beginnen regenen. Wat zoals gewoonlijk heel onschuldig begon, wordt al gauw een heus onweer, donder, bliksem en liters hemelvocht. We hadden genoeg gezien, zo snel mogelijk weg van hier, zeer tot ongenoegen van de receptiebediende die het allemaal niet zo goed begreep. In Riccione en Cattolica stond in een mum van tijd alles alweer onder water. Donder, bliksem, rukwinden en nachttaferelen tijdens de dag. Stapvoets rijden we tot Pesaro. Vrij ongewoon, maar boven het binnenland ziet het er beter uit. De lucht trekt ten minste open. Als logisch gevolg nemen we richting West, weg van de zee… Tot Urbino volgen we de smalle S423, de regen laten we ver achter ons. Langs de schitterende ´Furlo-pas´ gaat het via de autobaan S3 tot Gubbio. Voorbij Perugia draaien we af aan het ´Lago Transimeno´ en plaatsen ons in S. Arcangelo op camping ´Villagio Italgest´. Op een klein schiereilandje zetten we de mth op de blokken. Ver weg van donder en bliksem genieten we van de zon… 10 Juli-12 JuliDe weersvoorspellingen kondigen regen aan. Toch besluiten we wat te blijven. Regen en wind staan op het dagelijkse menu, daar kunnen we nu eenmaal niets aan veranderen. 11 juli regent de hele namiddag. We amuseren ons rot; middagdutje, uiltje, een slaapje en ´s nachts liggen we wat wakker omdat we al teveel geslapen hebben! We lezen wat, vangen tonnen muggen en drinken liters koffie. Na elke bui hopen we dat het de laatste is. Alia iacta est, ons besluit staat vast, morgen vertrekken we, weer of geen weer. |
13 Juli
Een halfuurtje later zetten we de kleine maar steile klim in naar de parking, net op tijd want de zoveelste regenbui plenst alweer op de voorruit van onze trotter. Enorme plassen staan in een mum van tijd op de verse asfaltlaag van de S2. Het prachtig Toscaans landschap ligt er troosteloos bij. Licht glooiend, wat solitaire hoeves met enorme oprijlanen, de typische cipressenrijen… Donkere onweerswolken hangen laag over de heuvelruggen. Net voor Siena nemen we richting Sovicille en schrijven ons in op camping Montagnola. We kunnen het niet nalaten om Siena opnieuw te bezoeken.
De vreugde waarmee de komst van de eerste waterstromen werden verwelkomd die de bottini (30 km leidingen en reservoirs) in de stad brachten, leidde in 1346 tot de naam van deze ´fontein van vreugde´. In 1868 werd het marmeren bekken, in 1409 gebeeldhouwd door Jacopo della Quercia (de fraaie oorspronkelijke panelen zijn in het Spedale di Santa Maria della Scala) van zijn oorspronkelijke plek iets verderop verhuisd naar het midden van het plein. 3. Palazzo Pubblico : Het laatste decennium van de 13e eeuw begonnen de vertegenwoordigers van de Raad van Negen (1287-1355) aan dit werk. Het ontwerp geeft de overgang van de burcht, die als verdediging was gebouwd, een residentie met gastverblijven. Toen het gebouw in 1310 was voltooid vroegen de Negen aan belangrijke kunstenaars fresco´s in de kamers te schilderen (nu stedelijk museum) 4. Piazzakapel : Het dak van de kapellogia dateert van 1463-1468 en is het resultaat van een gelofte die werd gedaan ten tijde van de Zwarte Dood, die tussen 1328-1348 het leven kostte aan drie kwart van de bevolking. 5. Torre del Mangia :
6. Via di Città : De Croce di Travaglio wordt gedomineerd door de Loggia della Mercanzia (1417-1444), gebouwd als handelstribunaal. In de 17e eeuw werd het de ontmoetingsplaats voor de adel. 7. Pinacoteca nazionale : De schilderijengalerij die in twee statige 14e eeuwse herenhuizen is ondergebracht biedt een uitgebreid overzicht van de Sienese school tussen eind 12e en halverwege 17e eeuw. 8. Spedale di Santa Maria della Scale : :
9. Duomo dell´Assunta : De bouw van deze romaans-gotische kathedraal duurde 200 jaar (13e en 14e eeuw). De familie Pisano kreeg opdracht hem te decoreren: vader Nicola maakte de achthoekige kansel en zoon Giovanni wijdde zich aan de onderkant van de façade. Binnen is de Piccolominibibliotheek, gebouwd door kardinaal Francesco voor de boeken die hij van zijn oom erfde, de humanistische paus Pius II. De vloer is een kunstwerk, volledig ingelegd met marmer en teksten met 56 panelen die tussen 1369 en 1547 werden ontworpen door Sienese kunstenaars. 10. Museo dell´Opera del Duomo : Het museum over het bouwproces van de kathedraal is een verlengstuk van het gebouw zelf, namelijk in de erker van de rechtervleugel van de ´nieuw kathedraal´. Een 55m lange as in het midden werd aan de 89m hoge kathedraal toegevoegd, waardoor de dwarsdoorsnee van de kerk 110m werd. De grote façade was gebouwd, maar berekeningsfouten, geldgebrek en de Zwarte Dood zaten voltooiing in de weg. De enorme muren en bogen staan er nog steeds. 11. Baptisterium : De ingang van het baptisterium werd aan de achterkant van de kathedraal veranderd in een tweede façade (1355-1382). Helaas werd het niet voltooid maar is toch bijna net zo imposant als de eerste façade en de apsis gaat er volledig achter schuil. 12. Basilica S. Domenico : Deze kerk werd gebouwd door de Dominicanen (1226-1465) en staat op de Camporegioheuvel. Bedelorden kozen vaak afgelegen locaties. Bezoek meer dan waard vanwege de meesterwerken van Sodoma over S. Caterina in extase en in zwijm (1526) Bron : Toscane&Umbrië- 25 uitgelezen tochten voor de automobilist-Kosmos reisgidsen-ISBN 90-215-4451-2 De uurtabel van de stadsbussen lijkt aan een stevige ´update´ toe, twee uur later dan gepland zitten we terug op de lijndienst die ons afzet in het dorp Sovicille, waarna nog een kleine wandeling deze uitstap afrond. Persoonlijk vind ik het één van de schitterendste steden die ik al ooit bezocht! |
15 JuliHet, bijna dagelijkse inpakwerk is al enkele dagen op
kruissnelheid. Het ´echte´ Italiaanse weer
kondigt zich aan. Een wolkenloze hemel, een zacht briesje, wat mistig in de
bergen…eindelijk. We verkiezen in de voormiddag te rijden en in de namiddag wat
te luieren en een koele duik in een zwembad te nemen. Vandaag staan we voor de
deur van de Chianti-streek. Vertrekkend uit de camping gaat het tot Pievescola
langs de flanken van de Montagnola (663m). Daarna volgen we de S541 tot
Poggibonsi. De S429 duikt nu regelrecht de Chianti binnen. Licht bergop en met
momenten zwaar kronkelend rijden we door de typische wijnstreek. Net voor
Castelloni (578m) kan je nog net de torens van San Gimignano nog zien! Op
schijnbaar willekeurige plaatsen liggen de kwaliteitswijngaarden door de streek
verspreid. Soms hectaren naast een, soms kleinere grondstukken apart. De S222
zigzagt via Panzano tot Greve in Chianti. In dalende lijn gaat het nu tot in
Figline waar we ons inschrijven op camping Girasole, of toch tenminste willen
inschrijven. De kampeerplaats staat eivol, we krijgen voor één nacht een plaats
toegewezen op de parking!
16 JuliEven voorbij de camping ligt de autoweg A1 richting Firenze. We zijn blij om na
verschillende dagen de supersonische snelheid van 100 km/uur nog
Morgen steken we in één ruk de Po-vlakte over tot aan het Garda meer, waar het 2e deel van onze vakantie begint, eerst nog 300 km waarvan we toch 85% autoweg willen nemen. 17 Juli-19 Jul
20 Juli-24 Juli |
|
We hebben een plaatsje gevonden op camping ´Eden´, zo´n 10 km van de camping waar we nu staan. Niet dat het zoveel uitmaakt maar het grenst aan het hotelletje van onze vrienden. Een uurtje later zijn we alweer geïnstalleerd. Het gekende verhaal kent z´n vervolg: zwemmen, wat met de boot ronddobberen, eten, Op de Nationale Feestdag organiseren we een klein Belgisch onderonsje met 22 landgenoten. Lekker eten, wat wijn en muziek, de rest laat zich uiteraard raden. Ons leven krijgt weer voor even een vast stramien maar na enkele dagen begint het weer te kriebelen. Morgen houden we het Garda-meer voor bekeken.
25 JuliWe rijden terug tot Verona en nemen de S12 die parallel loopt met de A22 autoweg. Vergezelt van de ´Adige´ volgen we het tarmac. Van Volargne en Ceraino tot Dolcé, de ene marmer- en granietzagerij naast de andere, zoveel als in Carrara en Massa. Op de imposante zijhellingen van het ´Baldogebergte´ en in het dal van de ´Adige´ staan miljoenen druivenranken. Om Rovereto en Trento te ontwijken nemen we een stukje de A22.De 80 km van Trento via Bolzano tot Merano lijken identiek. Gigantische fruitboomvelden schuiven voorbij. In de verte het Brenta massief. De S38 versmalt even voorbij Merano. Stilaan stijgt het wegdek. Links duiken de giganten van de Ortler-groep op; de drieduizenders met de eeuwige sneeuw. Een dik wolkenpak verhindert echter het zicht op de toppen. De campings in Latsch en Prad a. Stilfersjoch staan al overvol. Eigenlijk hadden we hier nog een dagje willen blijven staan. In Mals vinden we een zeer kleine, doch prima trekkerscamping. Na de noodzakelijke douche en de getrouwe BBQ, de al even gemeengoede bui. De bewoners van de kleine boltentjes spurten en rennen om alles droog te houden. Wat later die avond zitten we nog wat buiten. Ondertussen heeft een plaatselijke landbouwer van de bui gebruik gemaakt om zijn landgoed nog even te besprenkelen met een laagje goede verse mest. De doordringende varkenslucht is echter zo sterk dat we besluiten onze buitenactiviteiten op te schorten en zoeken met rasse schreden het interieur van onze trotter op.
26 JuliHet weer ziet er voor de verandering eens goed uit. De dikke 20 km tot de ´Resiapas´ (1508m) zijn buitengewoon mooi. De S40 bestijgt het bergplateau met een constante snelheid. Langs het Lago di Muta en het prachtige Lago di Resia. Zonder oponthoud passeren we de Oostenrijkse grens. De afdaling tot de ´Finstermünzpass´ (1188m) is schitterend. Over de rotsen, door de rotsen, rond de rotsen en onder de rotsen. Je doet het allemaal. Vanaf Pfundsdorf verbreedt de weg en met een redelijke snelheid rijden we door het Inntal tot Landeck en Imst.
Op de "Fernpass" (1210m) willen we het middagmaal nuttigen, doch een
plaatselijke restauranthouder heeft daar anders over gedacht. Motorrijders zijn
welkom, getuige het levensgrote verkoperde exemplaar, auto´s zijn welkom,
caravans zijn welkom, maar voor mth geldt een strikt verbod om zelfs de parking
maar op te rijden, laat staan te parkeren. Het prachtige uitzicht op de
"Zugspitze" (2962m) wordt ons eens te meer ontzegd, wij behoren immers tot de
verschrikkelijke "mth-bende". Maar ja, alles zal wel een reden hebben…
Dit neemt niet weg dat ik bij de volgende zuidelijke reizen Oostenrijk zal mijden. Mijns inziens is het er toch wat motorhome-onvriendelijk., getuige de tol op +3,5 ton, we worden geweerd op alle mogelijke parkings, de schandalig dure prijzen,… Dan nog liever langs Zwitserland… Vanaf de Duitse grens gaat het via Kempten tot Isny, thuisbasis van onze trotter. Een speciale vloermat (die gescheurd was) wordt in de rapte nog aangeschaft, een stuk hout (in dezelfde kleur) gevraagd. De mensen met wie we in contact komen zijn vriendelijk en behulpzaam. Het is om te puffen. Tot ´s avonds laat heerst er een enorme drukte in en rond de fabriekshallen van de motorhomes en caravanproducent. Trailers worden geladen, toeleveranciers brengen nieuwe onderdelen, overvolle parkings met identieke modellen die wachten op nieuwe eigenaars, nog meer trailers worden geladen… Desalniettemin is het voor ons een rustige nacht op de voorbehouden parking.
27 JuliDe aangekondigde hittegolf laat zich meteen gelden, wolkeloos en windstil. We besluiten een oud bekende camping op te zoeken in het Zwarte Woud. We doorkruisen het typische ´Allgäuer´ landschap, mooie afgeronde verhevenheden op een 900m hoog plateau. Zwitserse houten huisjes, dennenbomen, veel weiden en een enorme veestapel. Van het prachtige Ravensburg gaat het richting Bodensee. We volgen de Zwitserse grens tot Singen. In Neustadt doen we nog wat inkopen. Net voorbij de Titisee duikt de weg de diepte in richting Freiburg. Nog 40 km autosnelweg tot Lahr en dan naar Seelbach. Camping Schwarzwalderhof is prachtig. Ons telefoontje blijkt meer dan nodig, de kampeerplaats staat bijna vol. Onze trotter zucht van de hitte. Alles kookt, wij inclusief. Op ons perceel ingeplugd schakelen we onmiddellijk de Airco in, die direct op volle toeren van start gaat. De temperatuur bengelt ergens een stuk in de 40°C. Buiten is het verschroeiend. We plonsen met veel overgave in het grote zwembad, vergenoegen ons aan liters vocht en ijscrème en sluiten de dag af, of toch bijna, met de zoveelste BBQ. Je gelooft het niet (wij ook niet) maar rond 20 uur stappen we de sauna binnen. De 60°C Bio-sauna, de 90°C Finse sauna, afgewisseld met ijskoude baden, neveldouches en rustpauzes. Om 22 uur is ons lichaam verfrist als nooit tevoren, onze poriën verlost van alle zonnecrèmes en onze geest ont-stressed, klaar om ver weg te dromen.28 JuliDe dag start zoals we hem gisteren hebben afgesloten. Zwemmen, verfrissen, wat lezen, hapje eten, zwemmen,… Het weer is tropisch, van kort na de middag wordt de 40°C overschreden, als dit maar goed komt… We liggen en zwemmen wat, niet zozeer om te zwemmen, maar wel om ons bijna constant af te koelen. ´s Avonds nemen we weer een korte saunabeurt alvorens we onze laatste vakantiedag afsluiten.
29 JuliZoals verwacht heeft het vannacht aardig geregend. Een verre donderslag, wat bliksem, we zijn erger gewoon. De temperatuur haalt amper 15°C. Ideaal rijweer met andere woorden. Van Salzburg gaat het via Hagenau tot Zweibrücken en Saarlouis. In Luxemburg tanken we nog eens met veel plezier, en niet alleen om de gunstige prijs. Het alarmlichtje van de dieseltank brandde al enige kilometers. (slik) Om zware vrijdagnamiddagfiles te vermijden op de E411, de Brusselse en de Antwerpse ring nemen we richting Luik. Laat in de namiddag rijden we ons dorp binnen, 4000 km zitten er op, 4 weken zijn voorbij gevlogen. Wat ons zal bij blijven van deze vakantie is het slechte weer, veel regen en onweer vooral de eerste helft en voor de rest wat kwakkeltoestanden met af en toe een echte zomerse dag. De Dolomieten, Venetië en Siena waren zoals te verwachten viel, prachtig. We kunnen weeral hopen op een volgende vakantie, binnen enkele weken zullen de eerste plannen alweer neergeschreven worden en wie weet. |
 |
Wenst U inlichtingen over Motorhome reizen : E-mail Filip Ria en Nathalie campersite.be dankt Filip Ria & Nathalie Venetië uitgebreide informatie om af te drukken |
Nog meer van Filip Ria en Nathalie : Italie Toscanië Pyreneeën 2003 reisverhaal Elzas 2004 Frankrijk Jura 2005 naar Reisverhalen |
 |
|
||||||||
De B82 kronkelt langs een immense skischans. De hoogtemeter vliegt na elke bocht
abrupt de hoogte in. Een dik half uur later passeren we zonder veel poespas de
Brenner (1375m). In het Italiaanse grensstadje is het gezellig druk en we
besluiten hier iets achter de kiezen te drukken. Tot Bressanone volgen we de
S12, daarna de S49 tot Brunico. We rijden voorbij de in de winter overvolle
´Kromplatz´. In de verte doemen de zogekende grillige rotspieken van de
Dolomieten op. Na een korte, verplichte stop, zeg maar carabinieri-controle
zetten we onze weg verder. Nauwgezet volgen we elk gebods- of verbodsbord.
Niet alleen voor de politie, en die staan bijna na elke bocht, maar ook voor
onze eigen veiligheid. Honderden motorfietsen scheuren door de ontelbare
bochten, je kan maar beter voorbereid zijn !
De
prachtige weg zigzagt door het dal van de ´Rienza´ en verheft zich al gauw tot
boven de duizend meter. Voorbij ´Dobbiaco´ (1243m) slaan we rechts af. Het
stijgingspercentage van de S52 gaat met een ruk de hoogte in. Voorbij ´Sexten´
draaien we ´caravanpark Sexten´ op. Awel sé, als je nu eens een prachtige
camping wil zien, dit is er één! De half ondergrondse sanitaire installatie
lijkt weggeknipt uit één of ander sprookje. Het sauna- en wellness-complex
onevenaarbaar. Beschrijven is onmogelijk, er bestaan gewoon te weinig
superlatieven.
In alle rust wordt er ontbeten. De kruin van de
rotstoppen doorklieft het laaghangende grijze wolkendek. Wat later rijden we af
de camping richting S. Candido. De lokale attractie is een zomerbobbaan. De
zetellift brengt je halverwege de ´Croda dei Baranci´, en enkele minuten later
zit je in een gammele slee die via aluminium geleidingen zigzagt over de
weiden. Af en toe duikt het karretje een hellend stuk naar benenden, tot groot
jolijt van jong en oud. Je kan steeds de snelheid afremmen, maar het is
natuurlijk de kick om van de rem af te blijven.
hangen hier en daar nog wat
wolkenslierten rond de woeste kale toppen. Het mondaine skioord ligt er wat
verlaten bij, enkel in het centrum is het vrij druk. Van hieruit gaat het via
de R48 richting Canazei. Als opwarmer volgt de Passo di Falzarego (2105m) geen
enkel probleem. Met vliegend gemak moeten we onze berggeit wat temperen. In
Arabba kijken we uit op de schitterende Marmolada. Nu nog 16 km en 33 haarspeldbochten tot de
Pordoï (2239m). Honderden motorfietsen en evenveel fietsen vatten
de klim aan. Op de grote parking op de top houden ze allen halt en de meesten
kunnen het niet nalaten om gezeten op hun stalen ros een fotootje te schieten
met op de achtergrond de gedenksteen van ´Fausto Coppi´. De dominante
´Sella-groep´ heerst over het dal en wedijvert in alle stilte met de
Marmolada. Hier word je stil van…
Wegwerkzaamheden, omleidingborden die er plots niet
meer staan, een samenloop van omstandigheden, het gebeurd zelden maar in Padova
rijden we de mist in. Na 30 minuten en 20 km over en weer gerij zitten we terug
op de juiste weg, zij het dan dat een spoorweg ons tegen houdt om naar Abano
Terme te rijden. Steeds is de tunnel te laag, de weg te smal of…
Al vroeg draaien we de gashendels open, het weer is redelijk. Net voor Chiusi stoppen we
nog even bij een grootwarenhuis en tanken onze cashvoorraad bij. In Chianciano
worden we nog net getolereerd. Het decadente vijfsterren stadje gaat gebukt
onder de ´chiqué´. Een dikke Ferrari zwiept ons voorbij. De kalende vijftiger
achter het stuur gunt ons geen blik. Hij drukt onverstoord het gaspedaal
dieper, waardoor de bolide als een pijl vooruit schiet. Diep weerklinkt het
aanzwellende toerental. De brede rubbers plakken aan het tarmac, een abrupte
koerswijziging duwt de neus een chicane in, het rode monster laat ons ver
achter…
We rijden verder tot Montepulciano waar we, zoals
vorig jaar, nog wat wijnaankopen doen. In Bagno Vignoni volgen we de
parkingborden. Een netjes geasfalteerde, met boompjes omzoomde plek die
hiervoor dienst doet verbiedt mth. De doodlopende weg gaat plots steil omhoog,
het asfalt maakt plaats voor grind en kiezel, en ja hoor, een bordje met
mth-parking duidt de parkeerplaats aan. In het dorpje is een verrassend
kuuroord, doch wanneer je het kleine, steile wandelpad naar beneden volgt, kom
je uit op een natuurlijke poel, zeg maar een zeer rudimentair zwembekken. De
randen zijn wat glibberig en op de ongelijke bodem ligt centimeters sediment.
Een duik in het frisse, zwavelhoudende water is desondanks een fantastische
belevenis, zeker de moeite waard.
De bakstenen toren die in 1338-1348 werd gebouwd was
met zijn hoogte van 88 meter een symbool van gemeentelijke macht. Pas in 1666
werd de grote klok gegoten. De galm weerklinkt nog bij speciale gelegenheden.
Het uitzicht vanaf de toren is prachtig,net als de trappen naar boven.
Volgens de overlevering werd dit hospitaal in 898
opgericht door een schoenlapper om pelgrims, armen en vondelingen op te vangen.
Uit archieven blijkt dat het al in 1040 bestond en werd geleid door kanunniken.
Het embleem, een trap met een kruis, is in vele verstrekkende boerderijen in de
omgeving van Siena te zien. Binnen mag u de Pellegrinaiohal niet missen. In de
kelders kan je ook enorm veel archeologisch materiaal bewonderen.
Wel met elektriciteit en uitzonderlijk wat schaduw,
maar betalen wel de volle pot. De tijdelijke bewoners van de camping, zo´n 90%
zijn Nederlanders, moeten zich tevreden stellen met kleine, schaduwloze
percelen. De 2 gigantische zwembadcomplexen, waarvan 1 met wildwaterbanen
liggen vrij ver uiteen en zijn gescheiden door een zeer steile helling.
Met wat geluk brengt een treintje je naar het andere zwembekken waar honderden
campinggebruikers tergend langzaam aanschuiven bij een van de attracties. Het
gezegde van de sardientjes lijkt hier van toepassing. Op de ligweiden stoel aan
stoel, gejodel en gewriemel, kortom veel te druk, het hoogseizoen laat zich
gelden. ´s Avonds verlangt de ´Take-Away´ meer dan een uur voor enkele pizza´s.
Ons leek het in ieder geval allemaal wat ´oversized´. De 44€ dagprijs (ook al
stonden we eigenlijk op de parking) al evengoed. Van de enkele dagen die we
hier planden, schiet er welgeteld één over. Het prachtige zwembadcomplex
"Lagoon" kan de zware gebreken met moeite wat wegsteken… 
eens te rijden. We draaien af op de FiPiLi, de verbindingsweg van Firenze
richting Pisa en Livorno. In Empoli verlaten we de snelweg. We volgen de borden
´Vinci´, geboortedorp van de Leonardo met dezelfde achternaam.
Het pittoreske gehucht kijkt uit over de Monte Albano. De prachtige achtergronden
van ´s werelds zo niet grootste kunstenaar hebben hier hun oorsprong.
De weg wordt met de meter wat steiler. De, vooral voor wielertoeristen bekende
Monte Albano eindigt in Baronto (348m). In het dorp, op een bergflank ligt
terrassencamping ´Barco Reale´. Het uitzicht vanaf het zwembad is
onevenaarbaar. In Westelijke richting zie je makkelijk de vlieghaven van Lucca
(+/- 30km), maar ook Lucca (+/- 45km), Pisa (+/- 55 km) en de ´Alpi
Apuane´, de marmerbergen van Carrara en Massa op zo´n 100 km,
echt adembenemend. Voor de rest is de camping prima hoewel de prijs van 50€
per dag wat aan de hoge kant is.
van tunnel tot tunnel, van brug naar brug. Op sommige stukken steil, dan
weer vlak. Van Modena tot Verona, zo´n 90 km is het saai rijden. Links en
rechts wat industrie rond de Po, de weg zo plat als een biljart, en bij gebrek aan
enige wind verschroeiend heet. In Verona nemen we de A4 richting Brescia en
verlaten de snelweg in Desenzano. Zondag aan het Garda-meer betekent zoveel als
onze Belgische kust op een superwarm voorjaarsweekend m.a.w. filileed. Aan de
betaalterminal en de bijbehorende verbindingsweg hebben we er al van. Een
uurtje later rijden we in San Felice del Benaco camping ´Vacanze´ op. Lokale
bevolking, geen toeristen, groot zwembad op enkele passen van ons perceel, 150 m
van het meer en massa´s rust. Het enigszins verouderde sanitair nemen we er bij. Gedurende de
volgende 3 dagen staat het stramien vast. Uit de veren richting zwembad om
alleen en in alle rust wat baantjes te trekken, wat lezen, boodschappen doen,
afspraakjes maken met Belgische vrienden die wat verder in een hotel zitten,…
´s Avonds worden we afgehaald en genieten in afgelegen restaurantjes van de lokale
keuken. Op 18 juli worden we kort na middernacht gewekt door een bekend lawaai.
Wat weeral onschuldig begon, groeit al snel uit tot het zoveelste onweer.
Donder, bliksem en een aanzwellende wind, we zitten er weer middenin. Veel tijd
om wakker te worden krijgen we niet. Een kletterende luifel, rondvliegende
stoelen,… Als ingegeven springen we met z´n drieën naar buiten, trotseren regen
en wind en proberen de luifel tegen te houden. Het aluminium frame kraakt en
kreunt onder de steeds erger wordende stormachtige wind. Het uitspansel wordt
met de grootste moeite ingedraaid, stoelen en tafel weggeborgen. Een
kwartiertje later kruipen we gerustgesteld onder de lakens. Het geraas houdt
nog een tijdje aan, de mth schudt lichtjes door de enorme drukgolven die op de
zijwanden inbeuken. De daaropvolgende dag is het weerom bewolkt en somber weer.
