We vertrekken thuis om 9.10
uur en bollen rustig naar Calais. Daar rijden we in het ruim van The Pride of
Canterbury die om 11.40 uur de trossen losgooit. We zijn opnieuw vertrokken
voor een reisje door Zuid-Engeland. Dat we deze reis zouden maken wisten we
vorig jaar al. Het is gewoon de aanvulling op wat we vorig jaar in dezelfde
streek beleefden en omdat we ons reisprogramma toen niet konden afwerken hopen
we nu één en ander te kunnen aanvullen. Na een kalme overtocht ontschepen we
om 12.10 uur in Dover.
We rijden via dezelfde
route naar Wiltshire waar we halt houden in Bratton. Hier gaan we The Westbury
White Horse bewonderen, een afbeelding van een paard in een kalkheuvel.
Volgens de ene bron wel 400 jaar oud, volgens een andere slechts 235 jaar. Op
het eind van de jaren 1950 werd er een beschermende laag beton op gegoten maar
daar malen we niet om. We parkeren aan het uitzichtpunt (N 51°15´40.75" &
W 2°08´46.04") en maken dan een rondwandeling van ca. 6 km.
http://www.visitwiltshire.co.uk/dbimgs/walk%205.pdf
Er staat erg veel wind
en we waaien eens goed uit. In Bratton komen we langs het mooie kerkje dat
omringd wordt door een dodenakker met oude zerken.
Vòòr ons vertrek hebben
we het POI-bestand van Noord-Europa van
www.archiescampings.eu
in onze GPS geladen en we kunnen er meteen gebruik van maken. We selecteren de
dichtstbijzijnde camping en belanden zo op Brokerswood Country Park caravan
& camping (N 51°16´15.33" & W 2°13´55.03"). Leuk die POI´s, dat werkt
vlot maar we weten wel niet waar we terecht zullen komen, deze camping staat immers
niet vermeld in de vier campingboeken die we meevoeren. We betalen £26.00 voor
één overnachting zonder elektriciteit; duur!
Maandag 7 juni 2010
Na een rustige nacht
rijden we verder naar de Cheddar Gorge, Engelands grootste ravijn, ca. 120
meter diep en 5 km lang. Vermits er geen water meer doorheen stroomt en er op
de bodem een comfortabele weg is aangelegd, rijden we er eerst eens door vooraleer
we onze mobi parkeren (N 51°17´01.24" & W 2°45´45.45"). We maken er de
omtrekkende wandeling op de bovenrand van het ravijn, natuurlijk gaat het pad
eerst steil omhoog. Maar na deze inspanning worden we beloond want het
uitzicht is er mooi en wanneer we af en toe eens echt tot op de rand gaan
kijken zien we goed hoe diep het ravijn wel is. Op de foto kun je nog net de
weg zien lopen. Naast schapen helpen hier ook loslopende geiten de begroeiing
kort te houden.
www.nationaltrust.org.uk/main/w-cheddar_gorge_walk.pdf
Na de wandeling gaan we
inkopen doen, kaas natuurlijk. Een stuk Somerset brie, een stuk extra mature
Cheddar en een stuk Draycot blue. We kopen ook een take-away cream tea, op een
bank in een park eten we daarvan alvast de scones op. In Cheddar zelf is er
behalve veel toeristen eigenlijk niet veel te zien. Kaas wordt er al lang niet
meer gemaakt, maar het is wel leuk om er eens te zijn.
We willen graag nog wat
rondtoeren in het Exmoor National Park en rijden verder naar het mooie stadje Dulverton.
Helaas ondermijnt de regen deze plannen en we beslissen dan maar om meteen door
te rijden naar het zuidelijker gelegen Dartmoor National Park. We houden halt
voor de nacht op Barley Meadow Camping and Caravan Park (N 50°43´02.7" &
W 3°46´58.9"). We betalen £20.00 lidgeld voor een oversea membership dat
drie maanden geldig is. Daardoor krijgen we korting op de campings van The
Camping and Caravanning Club. We ontvangen ook nog een pak informatie en een
kaart waarop hun sites staan. Voor de standplaats zonder elektriciteit betalen
we ook nog eens £17.00.
Dinsdag 8 juni 2010
Het is de hele nacht
blijven regenen maar ´s ochtends blaast de wind de regen weg en breekt de zon
door. We rijden verder naar Chagford, een aardig plaatsje met enkele thatched
roofs en een minuscuul overdekt marktje, "The Pepperpot". Het is een leuk
plaatsje met ook nog een mooi kerkje. Het houtsnijwerk binnenin is zeer
verfijnd.
Dan trekken we naar
Postbridge waar we parkeren aan het tourist info bureau (N 50°35´37.24"
& W 3°54´46.55"). We maken er een rondwandeling die ons van dichtbij
kennis laat maken met Dartmoor National Park. Zo kunnen we helemaal opgaan in
de ongeziene pracht van het N.P. De wandeling leidt ons over de eeuwenoude
clapperbridge waarvoor Postbridge gekend is. In Bellever ligt er ook zo één
maar die is gedeeltelijk ingestort. Op onze wandelroute komen we behalve
clapperbridges ook oude steencirkels, een dolmen en meerdere in het wild
levende pony´s en paarden tegen.
Na de wandeling rijden
we naar Princetown. Princetown ligt in het midden van Dartmoor N.P. en is
wellicht het meest vermaard o.w.v. de gevangenis die op deze, toentertijd zeer onherbergzame
plaats werd gebouwd. Ontsnappen was bij voorbaat een opstapje naar de dood.
Wie ontsnapte kwam bijna zeker om van ontbering. We wandelen eens rond in het
stadje maar om het gevangenismuseum te bezoeken, zijn we net te laat. Rond het
kerkje vallen de rijen met erg sobere zerkjes op. Algauw wordt het duidelijk
dat die de laatste rustplaatsen van overleden gevangenen aanduiden. Hun zerk
draagt geen naam, alleen maar een nummer. Zelfs na hun overlijden kregen de
prisoners hun naam niet terug.
We trekken verder door
Dartmoor N.P. en rijden naar Looe. De pure eenvoud van het landschap maakt het
adembenemend mooi. We stoppen nog enkele malen om het natuurschoon te
bewonderen. Onder een wisselend wolkendek blijven we kijken naar de runderen,
schapen, wilde pony´s en paarden die hier vrij rondlopen.
In Looe kiezen we voor
de kleine camping Polborder House Caravan Park (N 50°22´38.3" & W
4°25´03.7"). We betalen ££15.50 voor 1 nacht zonder elektriciteit.
Woensdag 9 juni 2010
Vandaag bezoeken we
Polperro, een charmant havenstadje. We parkeren onze mobi op de betaalparking (N
50°20´18.7" & W 4°31´18.4") en stappen naar het oude haventje, minder
mobiele bezoekers kunnen gebruik maken van een toeristenbusje. Aan de kade
worden we gelokt voor een boottochtje op zee. We hebben niet veel tijd nodig
om te beslissen mee te varen. Het is zalig. Het weer is prachtig, wat zon,
wat wolken, een kalme zee, ... een heerlijk tochtje. Om duizend jaar te worden.
We zien de machtige rotskust van Cornwall. Boven op de kliffen wandelen mensen
die het kustpad volgen. We zien ook enkele kolonies aalscholvers, vis vinden
ze hier in overvloed.
Na Polperro rijden we naar The Lost Gardens of Heligan.
Deze tuinen bezochten we vorig jaar al, daar
gaan we nu dus niet meer binnen. Maar we rijden er wel naartoe om er opnieuw lekkere
saffraancake
www.cornishlight.co.uk/cornish-saffron-cake.htm
e.a. verse etenswaren te kopen in de Lobbs Farm Shop (N 50°17´14.30" & W
4°48´52.55"). Goede kwaliteit en min of meer op de route naar Mevagissey, het
tweede havenstadje dat we vandaag bezoeken. We gaan er eens binnen in het
(mini)aquarium met zeevissen. Het haventje is vooral gekend omdat het een
dubbele pier heeft maar echt speciaal is dat natuurlijk niet. Op de buitenste
pier staan een tiental hengelaars. Ze vissen op makreel. Op de kade zien we
hun vangst liggen.
We beslissen om naar
het meest zuidelijke punt van Engeland te rijden, het schiereiland "The Lizard"
waar we een camping hebben uitgekozen. Helaas, daar aangekomen blijkt deze volzet
te zijn, dan maar terug landinwaarts. Een boerenerf lokt ons met een bord
"wildcamping". Hier vinden we plaats en staan we rustig voor de nacht. Een
Zwitser die ook in deze regio rondtoert met zijn motorhome komt een praatje
maken en de boer vergeet niet om het standgeld op te halen (£14.00 zonder
elektriciteit, N 49°59´41.0" & W 5°12´51.5"). De camping is erg basic maar
dat vormt voor ons geen probleem.
Donderdag 10 juni 2010
Vandaag rijden we naar
het stadje Lizard waar we een kustwandeling(etje) maken. We laten onze
motorhome achter op de ruime parking (N 49°58´09.73" & W 5°12´17.93"). http://www.southwestcoastpath.com/main/walks/
Op onze wandelroute
komen we doorheen het plaatsje Church Cove waar we eens binnengaan in het kerkje.
Het is typisch Brits en is perfect onderhouden met mooie geborduurde kussens op
de banken en verschillende herdenkingsplaketten aan de muren van slachtoffers
en gesneuvelden uit de Boer-war, WOI, WOII, ... Op weg naar het kustpad staan er
ook mooie thatched houses. De route op het kustpad beloont ons met eindeloze
uitzichten. We houden voortdurend halt om te genieten van de natuur en net als
vorig jaar zien we basking sharks zwemmen in zee. We komen ook voorbij een
lookout van de kustbewaking en langs een testplaats waar Marconi proeven deed
in de pioniersjaren van de draadloze communicatie.
Na de wandeling rijden
we naar Goonhilly satellite earth station waar gigantische schotelantennes
staan. Helaas kan de site deze zomer niet bezocht worden. Van buitenaf maken we
er toch enkele foto´s van.
http://en.wikipedia.org/wiki/Goonhilly_Satellite_Earth_Station
We passen onze planning
aan en rijden dan maar naar Glendurgan Garden, een mooie tuin van The National
Trust. De onthaalbedienden doen een uitvoerige uitleg over de voordelen van
een lidmaatschap van de Trust. We beslissen in te gaan op het aanbod en we
betalen de flinke som van £79.50. Voor dat bedrag mogen we tot 30 juni 2011
alle sites die ze in beheer hebben gratis bezoeken. Handig vermits we elk jaar
de oversteek maken. Zo beleven we daar volgend jaar ook nog plezier aan.
De tuin is aangelegd op
de flanken van een ravijn en er is ook een doolhof. Dat moeten we natuurlijk
eens proberen. In de vijvers wemelt het van dikkopjes en salamanders. We
slenteren doorheen de languitgestrekte tuin en belanden bij het laagste punt
dat gelegen is aan de Helford River. Daarna moeten we terug omhoog, dat gaat
minder vlot. www.nationaltrust.org.uk/main/w-vh/w-visits/w-findaplace/w-glendurgangarden.htm
We rijden verder
richting Saint-Michael´s-Mount en kiezen voor de Trevair South-Treveneague
Camping, £13.00 inclusief elektriciteit,
N 50°08´32.8" & W 5°25´56.6".
De bezetting van de camping is zeer gering, er zijn zeker 50 plaatsen maar
vanavond staan er naast ons slechts 2 caravans en 2 mobilhomes. Het is er
zalig rustig. De lucht is overtrokken en het is winderig maar we hebben de
laatste dagen geen spatje regen gehad en we bezochten alles in hemd met korte
mouwen, zonder zonnebrandcrème zouden we al ferm roodgebrand zijn.
klik op fotos met dit icoontje
voor groter foto´s van die plaats of dag
Dinsdag 8 juni bezoek aan :
Click
Polperro, the shell house
Schelpenhuis in Polperro
Click
Cornish Saffron Cake
Ligging Church Cove op de kaart van Engeland
Vandaag komt het er dan
eindelijk van, we bezoeken Saint-Michael´s-Mount. Het is laag tij en we
wandelen over de ruw geplaveide weg naar de ingang. Dankzij ons lidmaatschap
van de National Trust mogen we gratis binnen. We klimmen via een oneffen trap
naar de ingang van het bolwerk. Tijdens het bezoek aan het kasteel neemt onze
appreciatie voor het bouwwerk en zijn omgeving nog toe. Door de ramen zien we
de azuurblauwe heldere zee. De bezoekersroute brengt ons af en toe op een
buitenterras, er staat een frisse bries. We nemen ook ruim de tijd voor een
bezoek aan de tuin, die is opgedeeld in kamers. Een klassieke truc om barre
weersinvloeden te temperen. Na enkele uren keren we terug naar het vasteland.
Dat moet nu met een bootje want het is vloed geworden. www.stmichaelsmount.co.uk/#4
www.minack.com/
Na Saint-Michael´s-Mount rijden we naar The Minack Theatre
(N 50°02´30.0" & W 5°39´11.0"), een
openluchttheater aan Porthcurno Bay. Eerst weten we niet zo goed wat we
hiervan moeten denken. Het ziet er wat gekunsteld uit. Maar wanneer we de
pancartes in de onthaalruimte doorlezen vernemen we dat dit het levenswerk van
Rowena Cade is. Gedurende vele jaren bouwde ze samen met haar tuinman e.a. aan
dit theater, ze hakten zitplaatsen uit de rotsen, sleurden aangespoelde
scheepsladingen bouwmaterialen van het strand omhoog, doorstonden de
oorlogsjaren, ... Van zoveel volharding worden we stil en onze scepsis verandert
in bewondering. Dit is echt theater aan zee !
De dag is al ver
gevorderd en we beslissen om de Sennen Cove camping op te zoeken, £13.60 zonder
elektriciteit, N 50°05´21.7" & W 5°40´11.8".
De camping is één grote grasvlakte maar het uitzicht is OK.
Zaterdag 12 juni 2010
Vandaag staan enkele uitzichtpunten
aan de kust en Saint-Ives op het programma. Eerst trekken we naar Cape
Cornwall, dit is een mooie kaap van waaruit we Land´s End zien liggen. Even
voor de kaap ligt er een rotsformatie in zee die enige gelijkenis vertoont met
Charles De Gaulle die in bad ligt. We genieten van de zon, het briesje en het
uitzicht.
We rijden terug
landinwaarts en passeren door Saint-Just. We houden halt bij enkele winkels en
slaan wat proviand in. Een taart in de Engelse kleuren versiert de etalage van
een bakker. De ganse week al zien we tientallen auto´s waaraan Engelse
vlaggetjes wapperen. Alles staat in het teken van het WK voetbal in Zuid-Afrika.
Vanavond speelt de Engelse ploeg zijn eerste match.
We rijden verder naar
Zennor voor ons volgend uitzichtpunt. We betreden het klifpad en trekken
richting Gurnard´s head. We wilden er nog even de benen strekken maar de route
is zo mooi dat we beslissen effectief tot Gurnard´s head te wandelen. De route
staat dan ook beschreven als één der mooiste stukken van het wandeltraject
langs de kust. Zo komt het dat we de rest van de namiddag op het klifpad en
Gurnard´s head spenderen. Het is al na 18.00 uur wanneer we terug in Zennor
zijn. Daar kijken we nog eens rond in het mooie kerkje met de eeuwenoude stoel
van de zeemeermin. Noodgedwongen beslissen we het bezoek aan Saint-Ives uit te
stellen.
Later op de avond
belanden we op camping Trevaylor Kelynach waar vroeger een varkensboerderij
gevestigd was. Die is nu omgevormd tot een rustieke camping, dik in orde !
Botallack camping Trevaylor near Saint-Just £10.00 zonder elektriciteit,
N 50°08´02.0" & W 5°41´00.8".
Na het avondeten gaan
we nog iets drinken in de pub van de camping. Het is er volle bak want op TV
wordt de match Engeland – USA vertoond. Men vraagt ons of we Amerikanen zijn.
We antwoorden dat we Belgen zijn en vertellen de anekdote van het drama van Bologna
(WK 1990) toen David Platt met een vrije trap het Belgische elftal in de 118°
minuut terug naar huis stuurde. Daar worden de Engelsen natuurlijk graag aan
herinnerd. De eindstand Engeland – USA wordt 1-1 en na de wedstrijd loopt de
pub al snel leeg. Na een vroege Engelse voorsprong hadden de supporters
duidelijk meer verwacht. Wij blijven nog wat plakken en na een paar wee-drams
zoeken we ook ons bedje op.
Zondag 13 juni 2010
Vandaag industriële-archeologie-dag.
We bezoeken de Geevor
tin mine, een mijn die tot 1990 in werking is gebleven. Nu is het een museum.
Er werd diep en ver onder de zee tinerts ontgonnen en we zien hier hoe dat gebeurde.
De "ondergrondse" toer valt wat magertjes uit maar voor de mijnwerkers was het
onwezenlijk en hard labeur. Op de bovengrondse rondleiding zien we o.a. een
shaking table in werking. Het tinerts wordt zachtjes schuddend gewonnen uit
vermalen steen. Industriële archeologie in actie, dat zien we graag. www.geevor.com/
We trekken verder naar
de buren van de tinmijn en brengen een bezoek aan The Levant Beam Engine (N.T.).
Dit is de enige nog werkende (gerestaureerde) stoom-pompmachine die het ontgonnen
tinerts uit de diepe mijnschachten omhoog hees. In 1930 sloot de Levantmijn en
raakte in verval. Uiteindelijk werd de mijn verkocht en de nieuwe eigenaar
bewaarde de site. Vele decennia later restaureerden enkele vrijwilligers de
stoom- en pompinstallatie in zijn oude glorie. Vandaag werkt die terug picobello
en het geheel wordt gekoesterd als een dierbare schat. Opnieuw industriële
archeologie in actie, ons hartje jubelt. www.nationaltrust.org.uk/main/w-vh/w-visits/w-findaplace/w-levantmineandbeamengine www.youtube.com/watch?v=U1BCxtU4OAk&feature=related
Dan rijden we eindelijk
richting Saint-Ives. Onderweg vliegt een klapwiekende buizerd over dat een
jong konijn in zijn klauwen gevangen houdt. Wij moeten ook nog eten deze
avond.
We belanden op de camping Trevalgan touring park, £16.50 zonder elektriciteit,
N 50°12´27.8" & W 5°31´08.6".
Maandag 14 juni 2010
Na de aanpassingen aan
ons reisprogramma van de afgelopen dagen, slagen we er deze ochtend uiteindelijk
in om Saint-Ives te verkennen. We ondervinden wat moeilijkheden om onze mobi
in het centrum te parkeren. Ten slotte vinden we parking aan het rugbyveld (N 50°12´33.6"
& W 5°29´39.0") en wandelen van daaruit naar het centrum. We bezoeken
eerst Tate Saint-Ives, één van de vier Tate-musea die Engeland telt.
www.tate.org.uk/stives/
"Tate Gallery" stelt
hier moderne en hedendaagse kunst tentoon. In Tate Saint-Ives zien we een
bescheiden collectie, maar zowat elke gekende modernist is hier
vertegenwoordigd, de tentoongestelde collectie bevalt ons. Het museum ligt
vlak aan zee en biedt een panoramisch uitzicht op het strand, mooi is dat.
Daarna bezoeken we het
Barbara Hepworth museum and sculpture garden. Barbara Hepworth was destijds de
leading lady van de moderne beeldhouwkunst. Aangetrokken door het zachte licht
vestigde zij zich in de jaren 1920 in Saint-Ives. Een groep kunstenaars volgde
haar voorbeeld en samen vormden ze de "Saint-Ives School" die een belangrijke
bijdrage aan de Europese kunst van de twintigste eeuw leverde. Het dient gezegd,
het licht is er inderdaad zacht. Of treffen wij het met het weer?
www.tate.org.uk/stives/hepworth/
Na het museumbezoek
lokt het stadje met zijn twee stranden en zijn pittoreske nauwe straatjes. Het
is warm, tegelijkertijd waait er een fikse Atlantische wind. We kijken nog een
tijdje naar de surfers in de branding en trekken dan verder. Wij weten het
zeker, Saint-Ives bevalt ons!
We vervolgen onze route
en belanden in Newquay waar we Trerice (N.T.) bezoeken. Trerice wordt al
vermeld in het Domesday Book. Het is een bescheiden landhuis maar het is toch
interessant om het te bezichtigen.
Net als vorig jaar
rijden we naar Padstow dat aan de monding van de rivier Camel gelegen is. Padstow
is een gezellig stadje met een vissers- en een jachthaven.
We overnachten opnieuw
op de Dennis Cove Camping, £16.50 zonder elektriciteit, N 50°31´55.77"
& W 4°56´12.46". We gaan ook opnieuw eten in The Seafood Restaurant van
Rick Stein. Vanavond genieten we van het tasting menu. Verrukkelijke spijzen
worden ons in zeven gangen voorgeschoteld.
Er zijn ca. 50 kamers
te bezichtigen en een niet al te grote tuin. Het is vooral interessant omdat
de rondgang ons behalve door de praalvertrekken en statige salons ook door de
werk- en bediendekamers leidt. In het kerkje op het landgoed brengt een
zangkoortje liederen ten gehore. Er is nog marge voor verbetering.
Na het bezoek aan
Lanhydrock keren we langzaamaan huiswaarts en rijden we terug naar de camping
Barley Meadow waar we eerder deze reis al overnachtten.
Woensdag 16 juni 2010
We beslissen om vandaag
the three reservoirs walk uit ons wandelboekje pathfinder guide ""South Devon
and Dartmoor" te maken. Het vertrekpunt ligt op 25 minuten rijden van de
camping. De parking bij het vertrekpunt ligt op N 50°37´44.0" & W
3°41´30.5".
Mooi plannetje, maar
niet zo eenvoudig om uit te voeren, zoals zal blijken. Coördinaten in de GPS
ingegeven en rijden maar. Wanneer we nog zo´n twee minuten verwijderd zijn van
onze bestemming zien we een verkeersbord "unsuitable for wide vehicles", hoe
unsuitable of hoe breed de weg dan wel mag wezen staat er niet bij. Maar erg
breed ziet het er toch niet uit. Via het commando "omrijden" berekent de GPS
een nieuwe route, zo belanden we in een nog smaller straatje. Noodgedwongen
moeten we achteruitrijden.
Opnieuw "omrijden" en
zo geraken we verzeild in Bovey Tracey waar we, nog steeds aangestuurd door de
GPS, wederom proberen om het vertrekpunt van de wandeling te bereiken. Het
eerste straatje dat we ingestuurd worden is buiten categorie steil omhoog en alweer
benauwend smal, we geven het op want hier kunnen we niet door geraken. Terug
achteruit en we beslissen dan maar om Bovey Tracey te verkennen.
Tijdens onze
rondwandeling door het stadje komen we langs de tourist info. De zeer
enthousiaste en al wat oudere man vertelt ons dat we het vertrekpunt van onze
three reservoirs walk kunnen bereiken via het plaatsje Hennock. Terug in onze
mobi wagen we nog een kans. En jawel hoor, uiteindelijk bereiken we de parking
aan het vertrekpunt. Hoera.
We maken de mooie wandeling
langs de drie spaarbekkens. Op onze route moeten we door een weide met jonge
kalveren waar de moederkoeien nog bij staan. Ze bewaken hun kroost met gans
hun lijf. Ze staan pal voor de stile waar wij overheen moeten maar maken dan toch
plaats voor ons. Even verder loopt het pad weer door een weide maar langs de
weideafsluiting loopt ook een boerenwegel die op hetzelfde punt lijkt uit te
komen. Wij kiezen voor de boerenweg waar het makkelijker stappen is. Zo´n 100
meter op de boerenweg komen de runderen in de weide in draf op ons afgelopen,
het lijkt wel een stampede! Ze kunnen niet bij ons want wij staan op de weg.
Het zijn zo´n 30 tot 40 jonge stieren. We zijn opgelucht dat we ons niet in de
weide hebben begeven, wellicht hadden we dan wel met de poepers gezeten!
Na drie uur wandelen
zijn we terug bij af. Even verpozen, iets eten en drinken en dan beslissen.
We rijden een heel eind oostwaarts tot de camping in Orcheston-Shrewton nabij
Stonehenge waar we vorig jaar ook al stonden, £12.50 zonder elektriciteit, N
51°12´28.65" & W 1°54´56.97". Het is al 20.00 uur wanneer we daar
aankomen. We parkeren onze mobi voor de nacht naast een Belgisch koppel dat
met eenzelfde motorhome als de onze reist. Als tweelingen staan we naast
elkaar. We maken een praatje in de avondzon en gaan dan ons potje koken.
Donderdag 17 juni 2010
Uiterlijk om 17.00 uur
moeten we inchecken op de ferryterminal in Dover. We rijden zonder dralen naar
Chartwell (N.T.), het landgoed van Winston Churchill. Eens we daar zijn
aangekomen hebben we nog 3 ½ uur voor het bezoek en dat volstaat net want er is
heel wat te zien.
www.nationaltrust/w-chartwell
Jammer dat we binnen geen foto´s mogen maken.
Wanneer de veerboot om 19.15 uur afvaart heeft die een uur vertraging opgelopen.
Zoals gewoonlijk gaan we op het achterdek staan om te zien hoe het schip
zich losmaakt van de wal.
We varen langzaam weg en zingen stil ons liedje :
We´ll meet again, don´t know where,
don´t when, but I know we´ll meet again some sunny day ...
www.youtube.com/watch?v=cHcunREYzNY
Dag Engeland, bedankt voor de mooie reis en tot volgend jaar.
Na Saint-Michael´s-Mount rijden we naar The Minack Theatre
(N 50°02´30.0" & W 5°39´11.0"), een
openluchttheater aan Porthcurno Bay. Eerst weten we niet zo goed wat we
hiervan moeten denken. Het ziet er wat gekunsteld uit. Maar wanneer we de
pancartes in de onthaalruimte doorlezen vernemen we dat dit het levenswerk van
Rowena Cade is. Gedurende vele jaren bouwde ze samen met haar tuinman e.a. aan
dit theater, ze hakten zitplaatsen uit de rotsen, sleurden aangespoelde
scheepsladingen bouwmaterialen van het strand omhoog, doorstonden de
oorlogsjaren, ... Van zoveel volharding worden we stil en onze scepsis verandert
in bewondering. Dit is echt theater aan zee !
