Hello dear friends, reisverhaal van Georges Demey

Na onze vierdaagse Engelse ervaring, blijft de Engelse taal nog wat nazinderen, vandaar my English intro..

Ziehier een kort verslag van onze eerste MH-belevenissen in Engeland tijdens het 1-mei-weekend 2001.

In Calais eerst een controle in de motorhome op zoek naar illegalen, die we zouden meesmokkelen. Daarna werd ons een brief in de hand gestopt met heel wat richtlijnen rond de aan gang zijnde mond- en klauwzeer : we mochten geen fresh meat or milkproducts meenemen. Dan maar stiekem de koelkast en diepvriezer geledigd, en alle toespijs netjes opgeborgen in het kastje van het toilet.

De overtocht verliep vlot, maar meer golfslag moest er voor mij niet zijn: wie door de gangen liep moest zich sommige momenten goed vasthouden.

Na een paar pascontroles in Engeland, ging het richting Canterbury. Ik voelde me als een spookrijder, die zich eens links van de weg mocht uitleven. Een heerlijk gevoel : links rijden en toch niet beboet worden. Gelukkig deden de andere automobilisten net hetzelfde.

De eerste parking genomen om het vlees weer op zijn normale plaats te leggen. Opletten bij het eerste rondpunt, waar je geneigd bent de binnenronde te nemen en dan rechts te blijven.

Eerste halte : coach park (busparking) in Canterbury. "Five pound, sir ! You can stay 12 hours". Stel je voor: 27 fr per uur voor de parking . Je kunt het er niet voor maken. Maar na de cathedral te hebben bezocht (toegang: 210 fr.p.p.) en de 2 winkelstraten te hebben doorlopen, zat Canterbury er voor ons na een drietal uur op, en was onze 330 fr voor de parking ook al opgesoupeerd. Op zoek naar de - via internet gevonden- camping.

Zondag: bezoek aan Leeds Castle, 30 km verder. Voor een slordige 1320 fr voor ons twee, mochten we in en rond het kasteel. Binnen filmen mocht echter niet. Dit zou een vaste regel worden, ook bij de volgende kasteelbezoeken die nog op ons programma stonden.

´s Namiddags ging het richting "Sissinghurst castle-gardens". Een groot deel hiervan was gesloten voor het publiek, wegens MKZ, maar de toegangsprijs bleef wel dezelfde: 500 fr.  Met daarenboven nog een plensbui waar blijkbaar geen einde aan kwam, hebben we bedankt voor de moeite. Op naar de volgende geprogrammeerde camping.

Met een bordje "Closed on Sunday" aan de ingang werden we verwelkomd. Alsof er de zondag geen toeristen zijn. Dan maar het rampscenario in werking gesteld, en wegens het ontbreken van een computer met bijhorend internet, dan maar een andere camping gezocht in het dikke "ASCI"-boek. Na heel wat weggetjes die van smal naar smaller gingen, en afgezoomd met muren van hagen die wel 3 meter hoog waren en een bedreiging vormden voor krassen in de auto, vonden we een camping in een godverlaten gat. We mochten er overnachten, maar wel op de parking, want te drassig.

Maandag : eerst de "oasthouses" bezocht in Paddock Wood : ronde gebouwen met een spitse ronddraaiende toren, die vroeger dienden om de hop te drogen, die de grondstof was voor het bereiden van "Whitbread-bier"

Namiddag: bezoek aan Hever castle en gardens. Zoals je ziet was het de bedoeling om onze cultuur wat op te vijzelen. Mooi, maar bij ons zou je er toch geen 600 fr pp. hoeven voor neer te tellen.

Op naar de volgende camping. Deze leek meer op een boerderij, met een weide die steil naar boven liep. In mijn beste Engels vroeg ik om op de parking te mogen staan, want de grond zag er te "wet" uit. De eigenaar was niet te overtuigen, en gidste me mee naar een plaats in het gras. Na geen tijd zaten de voorwielen voor 1/4 in het slijk, en kon ik noch voor- noch achteruit.

No problem, don´t worry", zei de boer. "Be happy", voegde ik eraan toe, en hij toverde een kei van een tractor te voorschijn. Langzaam maar zeker takelde hij ons uit de modder, en sleepte ons langzaam naar een nog hogere plaats op zijn terrein, omdat daar betonplaten voorzien waren om op te staan.  Met een half oog dicht gingen we slapen, want de wind begon weer op te steken, en ´s anderendaags moesten we weer een uur in het kielzog van de Titanic.

Gelukkig hadden we geen tractor meer nodig om ons naar de uitgang te slepen, want we konden ons gewoon naar beneden laten uitbollen.

Op naar "Rye", een middeleeuws stadje, aan de kust, niet ver van Hastings. Richting gevolgd van "coachpark", want we weten dat we daar plaats hebben. We waren nog maar net op de parking aangekomen, of daar kwam met forse stap een achtergebleven Engelse oorlogsveteraan in onze richting. Zijn oranje-blitse outfit maakte een flikke-indruk, maar daar bleef het ook bij. Onder zijn lange snor, die tot over zijn onderlip hing, brabbelde hij dat, als ik vond dat ik met een bus reed, ik dan ook maar 8 pond (520 fr.) moest betalen. Weg dus, en op de aanpalende parking gaan staan van het warenhuis. En dan gingen de hemelsluizen open: watergieten!!!! 't Zou wel overgaan, dachten we, maar drie uur later bleven de hemelsluizen openstaan. Bye Rye! See you another time.

Toen we wegreden, zagen we dat we daar eigenlijk ook moesten betalen. Sorry, to late.

Als laatste bezoek werd het - hoe kan het anders - Dover Castle: we zaten dan al weer dichtbij de uitvalsbasis, en een kasteeltje meer of minder, whatever.

Wie denkt dat, als hij Engels kan, dan sowieso een Engelse gids kan verstaan, heeft het lelijk mis. Het accent en de uitspraak liggen zo anders, dat je er soms het raden naar hebt wat ze zeggen. Om niet op te vallen is het goed om, als de andere Engelse bezoekers lachen bij een plezierige opmerking van de gids, mee te lachen.

Voor we de boot opgingen, werd de reservebrandstof, die nu al twee jaar in de Motorhome staat, in de bak bijgegoten. Voor een litertje diesel betaal je immers 52 fr! .De benzine kost 55 fr/l.

Om 6.30 p.m. stonden we voor het immense ruim van deck 3 van de P&O Steena-ferry.

Na een relatief rustige overtocht, stonden we om 8.30u + 1 uur weer in Calais. Niks controle, niks douane.

Weer braafjes, op het rechterbaanvak, naar Gistel.

Uitstap naar Kent (Engeland): een onvergetelijke ervaring rijker, maar niet om elk seizoen te programmeren.

Dank aan
Georges Demey
uit Gistel